Daily struggles

Ik ging joggen, en het ging niet slecht, maar het was ook niet leuk. Normaal gezien denk ik helemaal nergens aan. Ik luister naar mijn muziek en loop met mijn verstand op nul.

Maar vandaag ging het niet. Terwijl ik jog, kan ik alleen maar denken aan hoe ik vandaag de hele dag een zeurend en onterecht stressgevoel had in mijn keel. Bij mij is stress in de keel negatieve stress, en stress in de buik positieve stress. Geen idee dus wat of wie de boosdoener vandaag was, want ik had helemaal geen reden om opgejaagd te zijn.

Ik kon ook niet stoppen met denken aan hoe ik in godsnaam mijn vorige looptraining kon evenaren, laat staan overtreffen. Anderhalve week geleden liep ik plots moeiteloos 10 km. Leuk tempo, geen ademtekort, perfecte hartslag. Misschien vandaar een beetje stress. Mijn tempo was dan wel niet slecht vanavond, maar ik moest mijn uiterste best doen om in de juiste hartslagzone te blijven, en het is me niet helemaal gelukt. Balen.

En ik dacht ook aan hoe ik de laatste weken een beetje worstel met mijn innerlijke evenwicht. Niet in de spirituele zin. Maar hoe kan ik mijn professionele leven mooi stroomlijnen met mijn privéleven? Nu loopt het allemaal in elkaar over en op zich is dat niet erg, want ik doe mijn job met heel veel enthousiasme en het voelt niet als werken. Daar schuilt misschien wel een beetje het gevaar. En telkens wanneer ik mijn werk loslaat en tijd wil maken voor mijn gezin en mezelf, wacht het huishouden nog op me. Zo komt er dus nooit iets van dat ‘studeren om dingen bij te leren’ in huis, iets waarvan ik al máánden aan mezelf beloof dat ik het zal inplannen. Van foto’s nemen komt er de laatste tijd helaas ook bitter weinig in huis, maar hé, mijn ‘drie keer sporten per week’ blijf ik gelukkig wel trouw. Anders kon je me nu al rollen.

Kortom, ik had eerst alles van me af moeten schrijven, in plaats van deze blog tijdens het joggen honderd keer op te dreunen in mijn hoofd. Lesje geleerd, volgende keer beter.

Advertenties

Vandaag ving ik de tijd

Al enkele weken lang
draaft de tijd me steeds voorbij
Af en toe werd ik bang
want er was geen tijd meer voor mij

Maar vandaag ving ik jou
Klik klik, de tijd in mijn greep
Wat ik eigenlijk zeggen wou
Vandaag was ik de baas met de zweep


En met ‘zweep’ bedoel ik ‘fototoestel’ ;-).

Kip zonder kop met deadlines

Als een kip zonder kop ren ik van her naar der. Strakke deadlines vliegen me als rotte eieren rond de oren.

Ik grabbel in de lucht en ik slaag erin de meeste te grijpen. Een kleine minderheid glijdt steeds verder van me weg, mee met de wind. Ik versnel mijn pas en al snel loop ik ze tussen de treinsporen achterna. In de verte hoor ik een knallende trein naderen, steeds sneller. Het dondert onder mijn voeten, ik ren voor mijn leven.

En net wanneer ik er eentje te pakken krijg, word ik opgeslorpt door die tikkende tijdsbom en er achteraan weer uitgegooid, pardoes op mijn kont. Ik verman mezelf en zet het op een lopen, hopend om toch nog op de laatste kar te kunnen springen.

Tevergeefs. Ik neem de volgende trein wel.