Ongehoord

Echt handig is het niet, zo bloggen met een schuin hoofd. Twee harde proppen oorsmeer zitten namelijk de weg tussen mijn oorschelp en mijn hersenen te blokkeren. Nu moet ik drie dagen lang drie keer per dag oordruppels in mijn oor laten sijpelen. En dus mijn hoofd minutenlang horizontaal houden, anders loopt het vette goedje er gewoon weer uit.

Morgenavond mag de dokter zich met haar hogedrukspuit even uitleven en mij verlossen van mijn tijdelijke doofheid. Ik denk dat er weer een wereld voor me zal opengaan. Zonder nekpijn. Al zou ik natuurlijk ook gewoon even kunnen gaan liggen en een tukje doen. Maar dan voel ik me te nutteloos.

Ondertussen is het aan oor twee. Hoe ik het ga doen terwijl ik typ, weet ik niet, want eigenlijk moet ik een zakdoekje onder mijn andere oor houden om te vermijden dat de vettigheid op mijn vers gewassen jurk loopt.

Oplossing gevonden. Het zakdoekje heb ik in mijn ene oor gepropt, terwijl de oordruppels zich nu een weg banen in mijn andere oor. Nu voelt het alsof ik aan beide kanten een oordopje in heb, want alle geluiden klinken dof en lijken van erg ver te komen. Dat is echter niet altijd een nadeel.

“Schat, kom je me helpen met de afwas?”
Sorry, niet gehoord.

Doolhoftovertas

Ken je dat
van die handtassen die verdorie veel groter zijn dan ze lijken
waar je hele arm bijna in past
terwijl ze vanbuiten nauwelijks groter is dan je hand

Laatst stak ik mijn sleutels erin
net tussen mijn portefeuille en brillendoos in
Tien seconden later bedenk ik
dat ik nog een sleutelgat moet zien te openen

Met mijn hand tast ik
op precies dezelfde plaats als daarnet
maar mijn sleutels
die waren nergens meer te bespeuren

Minstens een minuut lang graai ik door mijn spullen
Portemonnee, brillendoos, parfum, balpen, gsm, schriftje
En dan vergeet ik nog de helft

Als een gek draai ik mijn handtas
ondersteboven en binnenstebuiten
In die volgorde welteverstaan
Ah, daar zijn ze

Magic

Vandaag

Deze ochtend gingen we na het ontbijt vol goeie moed naar de sportschool. Even lekker zweten en een beetje afzien, het heeft ons eigenlijk geen deugd gedaan. Veel te warm.

Naast de gym ligt de speelgoedwinkel. Aangezien mijn neefje vandaag zijn communiefeest geeft, dachten we nog snel een cadeaubon te halen. Ah, die speelgoedwinkels… Rekken vol poppen, autootjes en gezelschapsspellen, het einde ervan niet eens in zicht. En dan die kinderliedjes van erbarmelijke kwaliteit die steeds opnieuw door de boxen galmen. Het paradijs voor kinderen, de hel voor volwassenen. En opnieuw veel te warm.

Als laatste op ons lijstje stond de carwash. De doe-het-zelf-carwash. Ik wierp de muntjes in en hij deed het zware werk. Ik heb een enkele keer geprobeerd de auto met de schuimborstel in te zepen, maar dat was niet zo’n succes. Dus heb ik het werk maar laten doen en genoten van de miezerige druppeltjes van de spoelslang die mijn kant op kwamen. Heerlijk, eindelijk wat afkoeling.

Boek over boek over boek

In de bib droom ik weg
bij de ellenlange barcode uit boekenruggen
Titels en namen vervliegen vluchtig
wanneer mijn ogen er dromerig overheen zweven

Aan de andere kant van het boekenrek
zie ik de vingers van een man tokkelen
Boek over boek over boek
speelt hij literaire piano

Het valt me op hoe iedereen met een gekanteld hoofd
in gedachten verzonken de rekken afloopt
Zorgvuldig op zoek naar ontspannen tijdverdrijf
een fantasiewereld of misschien wel een toevluchtsoord

De geur van papier en inkt
geeft me een gevoel van rust
Ik vraag me af hoeveel mensen
welke boeken al hebben beleefd

Elk met hun eigen versie van het verhaal

Het kan ook té zijn

Stel dat iedereen ziet wat je aan het doen bent
Op elk moment, altijd en overal

Dat geheimen hebben een misdrijf is
En iedereen het recht heeft alles te weten

Onwezenlijk en onmenselijk
Een regelrechte nachtmerrie

Privacy verdwenen
Geen moment meer voor jezelf

Zeg ik, met mijn smartphone in de hand
En mijn tablet op de schoot

Misschien toch wat vaker unpluggen.


Gebaseerd op mijn gedachten na het lezen van het boek De cirkel van Dave Eggers. Een aanrader.

Oeps, mijn halte voorbij

Mijn dagelijks ritje met de trein naar het werk, dat is mijn me time. Ook al duurt het maar heel kort. Het is het moment waarop ik helemaal kan opgaan in mijn favoriete podcast. Net zoals gisteren.

Verzonken in gedachten vlamde mijn eindhalte voorbij. Shit, ik moest er hier uit. Toen drong het tot me door dat kort daarvoor een stem had weergalmd in de luidspreker. De treinbegeleider had een heel relaas op de reizigers losgelaten, maar ik was selectief doof geweest, want dit was mijn moment.

Een vleugje paniek borrelde in me op. “Meneer, waarom stopte de trein niet”, vroeg ik aan de vriendelijk ogende man voor me. “Je bent op de trein naar Poperinge gestapt, hij had vertraging.” Lap. Hopelijk komt de treinbegeleider niet langs en hoef ik geen boete te betalen, omdat ik nu eigenlijk een stukje zwart rijd.

Mijn gedachte was nog maar vervlogen en daar was hij al. Tot mijn opluchting wilde hij mijn verhaal aanhoren. Hij begon te tokkelen op zijn elektronisch bakje om me een ticket te geven. Oh jee, dat wordt duur.

Hij gaf me een vreemd ticket, eentje dat ik nog niet eerder had gezien, en vervolgde zijn pad. “Meneer, moet ik u niet betalen?” “Nee hoor, het is oké.” Eeuwige dank vulde mijn hart. Ik holde de trein af en haastte me naar het andere perron om een trein terug te nemen. Gelukkig was het niet ver en zat ik een kwartier later dan normaal op post.

Voortaan dan toch maar die oortjes uit wanneer ik een dienstmededeling hoor in de verte. Mijn me time kan ook wel een andere keer.