Daily struggles

Ik ging joggen, en het ging niet slecht, maar het was ook niet leuk. Normaal gezien denk ik helemaal nergens aan. Ik luister naar mijn muziek en loop met mijn verstand op nul.

Maar vandaag ging het niet. Terwijl ik jog, kan ik alleen maar denken aan hoe ik vandaag de hele dag een zeurend en onterecht stressgevoel had in mijn keel. Bij mij is stress in de keel negatieve stress, en stress in de buik positieve stress. Geen idee dus wat of wie de boosdoener vandaag was, want ik had helemaal geen reden om opgejaagd te zijn.

Ik kon ook niet stoppen met denken aan hoe ik in godsnaam mijn vorige looptraining kon evenaren, laat staan overtreffen. Anderhalve week geleden liep ik plots moeiteloos 10 km. Leuk tempo, geen ademtekort, perfecte hartslag. Misschien vandaar een beetje stress. Mijn tempo was dan wel niet slecht vanavond, maar ik moest mijn uiterste best doen om in de juiste hartslagzone te blijven, en het is me niet helemaal gelukt. Balen.

En ik dacht ook aan hoe ik de laatste weken een beetje worstel met mijn innerlijke evenwicht. Niet in de spirituele zin. Maar hoe kan ik mijn professionele leven mooi stroomlijnen met mijn privéleven? Nu loopt het allemaal in elkaar over en op zich is dat niet erg, want ik doe mijn job met heel veel enthousiasme en het voelt niet als werken. Daar schuilt misschien wel een beetje het gevaar. En telkens wanneer ik mijn werk loslaat en tijd wil maken voor mijn gezin en mezelf, wacht het huishouden nog op me. Zo komt er dus nooit iets van dat ‘studeren om dingen bij te leren’ in huis, iets waarvan ik al máánden aan mezelf beloof dat ik het zal inplannen. Van foto’s nemen komt er de laatste tijd helaas ook bitter weinig in huis, maar hé, mijn ‘drie keer sporten per week’ blijf ik gelukkig wel trouw. Anders kon je me nu al rollen.

Kortom, ik had eerst alles van me af moeten schrijven, in plaats van deze blog tijdens het joggen honderd keer op te dreunen in mijn hoofd. Lesje geleerd, volgende keer beter.

Advertenties

Jeugdige vrijheid

Dance like nobody is watching.

Zoals de jongen die ik deze ochtend zag op het perron. Miniscule dansbewegingen, zijn mond bewoog mee met de woorden van zijn favoriete muziek. Waarom verdwijnt die jeugdige vrijheid beetje bij beetje wanneer we ouder worden en het leven ons écht kan raken?